در این صفحه سعی می شود هر ماه به معرفی یک نویسنده و یا شاعر نامدار جهانی بپردازم. نویسندگان و شاعرانی که ممکن است به هر دلیل در ایران شناخته شده نباشند. اما نویسندگانی اند که امروز در ادبیات و شعر جهان نقش پر رنگی را ایفا می کنند. به امید آنکه این صفحه برای مترجمان خوب کشورمان و البته اهالی شعر و داستان مفید واقع شود.
اردشیر وکیل در بنبئی به دنیا آمده است، در حال حاضر در لندن زندگی می کند، وی در دانشگاه گمبریج تحصیل کرده و هم اکنون آموزگار ادبیات انگلیسی، در مدارس لندن می باشد. از سال 2009 در پژوهشکده ی دانشگاه لندن مشغول به پژوهش در حوزه ی نویسندگی خلاق شد. در سال های اخیر، داستان های کوتاه او برایش شهرتی را در لندن رقم زده اند تا آنجا که بسیاری از این داستان ها از رادیو بی بی سی چهار و رادیو بی بی سی جهانی در سال 2004 پخش شده است. او اولین رمان خود را با نام «Beach Boy» در سال 1997 منتشر کرد. که داستان زندگی یک پسر هشت ساله است که در بمبئی زندگی می کند. پسری از خانواده ای ثروتمند که عاشق سینما، غذاهای هندی و زندگی خانه به دوشان بمبئی شده است. این رمان تا امروز به هشت زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است. «Beach Boy» توانست در همان سال جایزه ی «Betty Trask» را نسیب اردشیر وکیل نماید وهمچنین جایزه ی اولین رمــان را از « Whitbread First Novel Award» دریافت نماید. در سال 2003 دومین رمان خود را به نگارش در آورد. داستان بلندی با عنوان «One Day» این اثر نیز با اقبال عمومی خوبی مواجه شد. تا آنجا که دومین جایزه ی ادبی را نسیب اردشیر وکیل نمود، جایزه ی «Encore Award» که باعث پرآوازه شدن نام این نویسنده در اروپا شد.
داستان های اردشیر وکیل بیشتر اپیزدیک هستند. منتقدان داستان های وی را نوعی سبک امپرسونیستی معرفی می کنند. داستان هایی که فرایند فکر قهرمانانش پر هرج و مرج، تصادفی و سیال است. با آنکه اردشیر وکیل در مصاحبه ای که در تاریخ 15 آگوست 2010 با رادیو بی بی سی 4 انجام داد، گفت که بیشتر از نویسندگانی مانند جی. دی. سلینجر تاثیر گرفته است اما منتقدان و صاحب نظران حوزه ی داستان، آثار او را لایه لایه تر و متراکم تر می دانند و زبان داستانی وی را زبانی اتوبیوگرافیک معرفی می کنند.
نزدیکان و دوستان اردشیر وکیل، از لحاظ شخصیت او را انسانی مایل به انزوا و دوست دار تنهایی های طولانی مدت معرفی می نمایند. آنها اردشیر را دارای شخصیتی پیچیده و خاص می دانند که همواره در حال تسلیم شدن در مقابل زمینه های فکری و زبانی خودش می باشد.
حامد داراب
نوشته شده در اول شهریور 1390
